De fabel

De fabel over Nekram geeft deels antwoord op de vraag waarom het ons nog steeds niet lukt om in een zeer welvarend land als Nederland een van de basisvoorwaarden voor een zeker bestaan te realiseren: het voorzien in voldoende adequate woonruimte, voor alle inwoners. Natuurlijk spelen hierbij allerlei complexe ruimtelijke, technische en financiële zaken een rol. Maar de fabel laat ook pijnlijk en duidelijk zien dat zelfs bij een voor alle betrokkenen fantastisch plan, de bestuurlijke en menselijke inzet van de overheid cruciaal is voor een succesvolle uitkomst.

Wat het laatste betreft is er een duidelijke parallel te trekken met de toeslagenaffaire. Daarbij hebben ambtenaren het door de politiek vastgestelde slechte en hardvochtige beleid zonder scrupules doorgevoerd. En zo de levens van velen kwetsbare huishoudens verwoest. Met één groot verschil: het waren wél ambtenaren die uiteindelijk de noodklok luidden en verantwoordelijke Tweede Kamer leden die de misstanden oppakten.

In het geval van Nekram waren het juist de politiek en het ambtelijk apparaat die een burger volledig in de kou zetten. Hoewel de gevolgen voor de samenleving minder ingrijpend waren, is de kern van de problematiek zelf ernstiger. Gelukkig biedt de fabel ook hoop en is het een hartenkreet om de relatie tussen burgers en overheid menselijker te maken, met ruimte voor nuance, voor uitleg en voor echte gesprekken. En wie weet wordt met een dergelijke houding ook het voor de burgers van Nederland belangrijkste maatschappelijk vraagstuk eindelijk opgelost: de woningnood.